Drakenstreken

Drakenstreken, dat is als...

... het erg stil wordt in de bijkeuken, en het draakje via de handgrepen van de kastjes naar de koekkast geklommen blijkt en daar een volledige speculaasbrok in haar mondje staat te duwen...

... de stormvogel even niets van zijn zusje moet hebben, maar het draakje vol overgave haar grote broer 'vriend' noemt en van een grote knuffel voorziet...

... moeders de boodschappen naar binnen zeult en draakje in de gang de post even versnippert, ach het waren maar rekeningen...

... Draakje tevreden naar bed gaat en meteen ook liefdevol haar giraffe van borstvoeding voorziet, in de co-sleeper legt en onder een 'hou van jou' instopt...

Ja, het is een draak, maar wel mijn lieve draakje.

Groot worden - met een traan en een lach

Draakje Belle was uit haar autostoeltjes gegroeid, niet volgens de gewichtsklassen die Maxi Cosi eraan gehangen heeft, maar in lengte - haar schoudertjes pasten niet meer onder de schouderriemen, zelfs niet op de hoogste stand. En dus was het tijd voor een nieuwe, een grotere.

In de winkel was het dik feest. Lachen, dansen, klimmen in een variatie aan stoelen. Een rode kiezen, en vol trots mama's zwarte keuze naar de kassa slepen. Lachend bij de auto de nieuwe stoel opeisen, de grote meisjesstoel en niet meer de kleine stoel. Trots, zich diep bewust dat ze nu net zo'n stoel als Storm heeft.

De oude stoelen zijn naar binnen gehaald, gedemonteerd, gewassen, opgepoetst en weer gemonteerd. Op marktplaats gezet. En ondertussen staan ze in de gang te wachten. Waar draakje Belle 'haar' stoel zag. En huilend en tierend eiste dat die terug ging in de auto. Want kijk, kijk dan toch mama, ik pas echt wel. Echt, mama.

Groot worden, met een traan en een lach.

Mistletoe

'Papa, tohw, dah. Optilluh!'

En daar stond een trotse papa met zijn mooie prinsesje onder de mistletoe.

'Papa, hoguh. Tohw kusje gevuh.'

Niet papa? 'Neej, tohw kusje. Bewwa hoguh tilluh.'

Een klok en een klepel. Heerlijk zo'n peuter met haar eigen logica in huis. :D

Hittepettitje

Draakje Belle is drie. En dat zullen we weten ook. Een standaard ritueel in de avond heeft een hele andere wending gekregen. Voorheen vertrokken draakje en ik om 19:00 naar boven, en maakten we een rondje door haar kamer. Lichtje aan. Kleren voor morgen klaarleggen. Laatste troepjes opruimen en de rolgordijnen en gordijnen dicht. En dan op bed pyama aan, even snel naar de badkamer om de tandjes te poetsen en dan samen een boekje lezen.

Dat is de laatste twee weken nogal wat anders geworden - onze kleine dame heeft de eigen wil flink ontdekt.

We vetrekken rond 19:00 naar boven. Waarna de dame zelf het licht aan wil doen. Als ik de fout maak om het licht alvast aan te doen wordt dat afgestraft met een krijs, wordt het licht uitgedaan en opnieuw aan. De klerenkast gaat open, en mevrouw laat op hoge bevelende en dwingende toon weten wat ze morgen aan wil. En dat ze geen boodschap heeft dat bepaalde combinaties, zoals alleen een maillot met een T-shirt, niet kunnen. Als we na vijf minuten grondig en vooral ook zeer luid onderhandelen tot een compromis zijn gekomen mag ik de troepjes opruimen en de gordijnen dichtdoen terwijl het draakje zich er even van verzekerd dat er wel minimaal 10 knuffels in bed liggen. Terwijl daar toch echt altijd maar vier in mochten, alledrie de fanttutten en een extra knuffel erbij. Nadat dan eindelijk de pyjama aan is, inclusief de sokken die de hittepettit er graag bij aan wil, gaan we tandenpoetsen, wat een uitgerekte strijd is tussen het willen poetsen en het de mond niet langer dan drie tellen willen openen.

En dan verbaast ze zich dat ik daarna de puf niet meer heb voor te lezen. ;-)

Here comes trouble...

Toen Storm zijn eerste verjaardag vierde had hij een fantastisch shirt aan: 'here comes trouble'. Wisten wij toen dat trouble pas begint met drie...

Lief draakje, lief en draakje, ze werd deze week drie. En al glimlachend realiseerden we ons, wat ook alweer drie betekende. O ja. Drie, dat is:
- een eigen willetje, zo sterk als een huis...
- een driftbui, zo luidruchtig, schril en plotseling als een verkeerd ingeschakelde stereo...
- een theater om de eigen wil naar haar zin om te zetten daar waar drift eerder niet gewerkt heeft...
- een groot theater bij ieder mogelijk pijntje, krasje, prikje, vlekje, plekje aan de eigen ik...
- een zo mogelijk nog uitgebreider theater voor iedere mogelijke belediging van de eigen wil...
- een zelfstandig wezentje, dat zelf bedenkt waar ze speelt, beneden, boven, bij een klasgenootje van Storm...
- en een grote worst in zicht: school.

Drie. Zo groot alweer, en zo schattig klein. :)

Op je blote voeten

Op je blote voetjes kun je...

...haantje de voorste zijn in de ijswaterbak.

...bloemen plukken.

...en ook daar bloemen plukken.

...over keien klauteren.

...niet door een geultje lopen.

...eindeloos achter de grote knullen aanrennen.

...vieze voeten krijgen.

...glibberen door de blubber.

...heel goed voelen waar je overheen loopt.

...en zelfs over glas lopen!

Krullenbol

Kijk nou toch eens... mijn mooie krullenbol... mijn mooie meid! <3

Vohhulsj!

Vandaag zijn we naar de 'vohhulsj' geweest. En heeft draakje Belle haar ogen uitgekeken. Wat waren en veel mooie vogels. En wat waren ze af en toe fantastisch dichtbij!

Thuisgekomen wilde ze haar verhaal aan papa wel doen. 'Pahpah, vohhulsj , sooh' en ze flapperde even hard met haar armen. En dat klopt, we hebben er ook veel zien vliegen. :)

Grote Meid - Slot

Drie lange en zware nachten na het begin van speengate kreeg een hele grote kleine meid een grote grote meidenprijs - haar zelf uitgezochte Playmobil prinsessenkasteel.

De doos alleen al leidde tot gedans, getrappel, en 'oooooh' en 'sjeehl'. Met enig ongeduld werd de doos geopend. Om een echt enorme berg plastic onderdelen prijs te geven.

Dat was een kwartiertje leuk, samen met papa en mama bouwen, rode en gele nippeltjes aangeven... maar toen begon het voor ons kleine grote meisje toch wat lang te duren. Gelukkig waren daar Pegasus en een aantal poppetjes ter afleiding. ;)

Drie uur later...

...kon het kasteel worden ingericht...

...en kon het grote spelen beginnen.

En wat is het genieten - hoe ons kleine grote meisje met de Playmobil speelt. Hoe anders dan onze grote rouwdouwer de stormvogel. De poppetjes lopen door het kasteel en wandelen trap op, en af.

Pegasus mag eten en drinken in de Pegasus-paarden salon.

Papa 'pjinsj' en mama 'sjess' worden zij aan zij in bed gelegd.

De bloemetjes worden geplukt en weer pietepeuterig precies op de bloemsteeltjes geschoven.

En vanochtend werd de tafel keurig gedekt voor de bewoners van draakjes 'sjeehl'. :)

De kleine grote schat met haar prijs. Hier gaat ze lang, heel heel lang heel veel plezier van hebben!

Grote meid - deel 2

Natuurlijk ging het te snel. Natuurlijk ging het te makkelijk. Natuurlijk overzag ons kleine peutertje de gevolgen van haar boude actie niet. Natuurlijk werd het een krijsfestijn, de eerste speenloze avond. Natuurlijk was moeders daar onvoldoende op voorbereid.

Maar na een half uur zware oververhitte hysterie, gespekt met gekrijs om 'meen', 'biebie', 'meit, nee, ja' en 'toto' realiseerde ik me dat ze haar grote-meiden-vergoeding probeerde op te eisen. Dat ze wel haar beloning voor de speenloze ellende wilde incasseren. En tsja, die had ik nog niet in huis. En in de lol van dat cadeau wilde papa meedelen, en die is ook niet in huis.

Een fotootje van haar prijs op mijn Phone was gelukkig wel genoeg om ons meiske tot een diep snikken te bedaren. En dan zijn drie nachtjes te overzien en te begrijpen, zelfs voor een klein draakje.

Maar zodra de Phone weer uitging en het speenloze drama zonder zichtbare compensatie was ging de hysterie-machine weer aan.

Gelukkig werden we gered door een behulpzame buurman. Die bracht twee kleurenprintjes langs van draakjes prijs. De lamineermachine hielp deze te verduurzamen. En met die fotokaartjes bij haar bedje was er een lichtpuntje in de speenloze duisternis.

We gaan de nacht in. Ik ben benieuwd. We moeten het redden samen, moet, Moet, MOET. Want als ik teruggrijp op de geheime stash spenen ben ik verloren...

Grote meid!

Onze grote meid wordt ondertussen wel een beetje groot voor de speen, vonden wij. Uiterlijk in de zomervakantie moest het klaar zijn met de speen.

Dus begonnen we twee weken terug met actief op draakje Belle in te praten. Belle is een grote meid, speen is voor baby's, en Belle is geen baby meer.

Dat kwartje rolde vanochtend opeens door. De hele ochtend liep draakje Belle met een van haar spenen rond. 'Meen? Mij? Neeh. Biebie! Meit!'

En ik zag het niet aankomen, echt niet. Optimistisch als ik ben dacht ik dat komend weekeind het meest fantastische weekeind zou worden om de speen symbolisch te vervangen door een grote-meisjes-playmobil-poppenhuis. Dat de tijd gerijpt was om samen met lief onze lieve baby te spenen.

Maar nee, madammeke had een ander tijdspad in gedachte. De speen werd meegesmokkeld toen we Storm gingen halen, en werd in toenemende mate van wanhoop aan allerlei weigerachtige baby's aangeboden. Met grote dank aan een van de mama's uit Storm zijn klas, die de speen wel aannam voor de baby, wanneer hij wakker was.

Ok. We zijn gespeend. Per direct. Zonder dat Playmobil al de 16 kilo plastic geleverd heeft die onderweg is. Zonder de vent, die op reis is. Zonder goede slaapafspraken, voorslapen en andere nachtrustgaranties.

Ach, moeders is flexibel, ik ga er maar in mee. Zo eerst naar even de missende geheime stash spenen zoeken.

Drakenstreken

Draakje Belle, lief draakje. Waarom zou ik jou nou toch draakje noemen?

Vanochtend stonden we in de rij bij de bakker. En je stond keurig naast me, jouw handje in de mijne. Niet hangen, niet trekken, niet zeuren. Zo'n lief meisje.
We kregen commentaar, dat je zeker zelf je laarzen aan had gedaan. En ja, dat had je. Want dat kun je. En daar moet je trots op zijn, ook al zitten ze verkeerd om.
En vertederd kijk ik naar mijn meisje, en zie opeens waarom je zo zoet naast me staat. In het voorbijlopen is het je gelukt een chocolade-prinsessen ei te gappen, die vervolgens eenhandig van alufolie te ontdoen om die vervolgens heerlijk op te staan smikkelen.

Best Friends Forever

Het einde van een fase, en het begin van de volgende.

Turbulent dagje. Na bijna een vol jaar met draakje Belle genoten te hebben van danslessen was vandaag de afsluitende laatste dansles. Voorlopig. Want draakje is vandaag ook weer gaan wennen in haar peuter-klashj, waardoor dinsdag-dansles dinsdag-peuterspeelzaal wordt.

De dansles... Wat heeft draakje Belle sinds vorige zomer genoten van haar danslessen! En het dansen! En het spelen, en het leren, en en en. En ik van haar, voluit genietend van haar uurtje.
De laatste dansles... meteen de laatste dansles van het blok, waardoor het een waar feestje was. Met de laatste les zijn er namelijk cadeautjes, en zijn de kinderen verkleed, en mogen de ouders in de zaal kijken, en kiezen de kinderen de liedjes die ze willen doen.

De dansles...

En dan de peuterspeelzaal...

Wat een emoties.

Zenuwachtig is het draakje, dat ze toch zo weer naar shjool mag...

Ongeduldig is ze ook...

Trots is draakje, op haar tas, op het feit dat ze naar school mag, dat ze nu een eigen klashj heeft en niet meer die van Storm hoeft te lenen...

En niet te vergeten, trots op haar vers uitgezochte lunchtrommel...

En moe. Ja, dat was ze ook wel. Vanmiddag, vanavond...

Het is wat... Grote peuter worden. :)

De brief

Vandaag lag de brief op de mat. De brief waarvan ik wist dat die ooit zou komen. De brief waarvan ik verwachtte dat deze in deze maand toch echt een keer zou binnenkomen. De brief waarin exact stond wat ik verwachtte, maar toch met een onverwachte brok in mijn keel gelezen heb.

Draakje Belle is toegelaten op de peuterschool.

Op exact de dagen die ons het minst slecht uit zouden komen.

En ze wil zo graag naar school. En mijn lief en ik en zelfs de stormvogel gunnen het haar zo enorm ontzettend veel. Haar eigen school. Met haar eigen vriendjes. En haar eigen schooltas. En haar eigen bakje fruit en haar eigen bekertje drinken.

21 mei is het zover.

En vanaf 21 mei iedere dinsdagochtend en vrijdagmiddag.

Wat wordt ze alweer groot.

Papa kan alles maken...

Mama kan alles, daar is draakje Belle ten volle van overtuigd. Zondagavond leerde ze en andere belangrijke les - papa kan alles maken. ;)

Wat kunnen er veel dingetjes los aan mijn kassa! Schroefjes, schroefbitjes, dingetjes... En... Daar zijn de muntjes ook weer. :)

De boosdoeners die het mechanisme van het laatje blokkeerden.

En... Hij doet het weer! :)

#365driftbuien - 36+

36) Omdat papa op reis is, en dus niet beschikbaar om je na het douchen af te drogen zodra mama met zichzelf afdrogen begint.
37) Omdat je bij het grote judo toernooi eerst wel, en daarna niet meer op de grote judomatten mag. En dat twee uur lang.
38) Omdat mama, bij de grote-kindjes-dansles niet net zoals de andere mama's op de gang mag gaan zitten, maar in het hoekje van de zaal MOET BLIJVEN.
39) Omdat papa op reis is, al een paar dagen lang, en mama dan toch niet ook nog eens mag gaan werken.
40) Omdat Storm wel met mama in de keuken mag koken en het kleine draakje niet.
41) Dat er nieuw badspeelgoed is, een mooie grote badeend met drie kleine badeendjes op haar rug. Maar dat er daar maar een van is, en je die moet delen met, jawel, je grote broer.
42) Omdat het nog geen bedtijd is. Echt niet. En je dus uit pure frustratie een lamp je moeder nagooit. Maar dan die lamp niet meer in je bedje hebt.
43) Omdat er nieuwe mini's zijn, en een mini-keuken, en een mini-mixer en een mini-magnetron. En dat je daar de hele ochtend zelf heerlijk mee gespeeld hebt en dan 's middags opeens met je grote broer moet delen. Vooral die mixer en magnetron.
44) Omdat er een lief schattig baby meisje het waagde zich te ontfermen over je vergeten en verlaten tuit met limonade. En diverse stukken speelgoed.
45) Dat mama vergeten is je voetjes achterop de fiets vast te maken, jij mama daar fijntjes aan herinnert door diezelfde lieve voetjes tijdens het fietsen in mama's knieholtes te duwen, en mama dan boos wordt. Onbegrijpelijk!
46) Omdat je moeder het niet goed vond dat je de koelkast inklom, het goudkuipje roofde en die rustig uit ging zitten likken.

Peuterjudo

Storm had vandaag zijn eerste grote judotoernooi. Spannend! En draakje Belle had daar de kans mee te doen met een proefles peuterjudo. Leuk! Vooral omdat ze begonnen met opwarmdansjes die draakje wel kende van de dansles! Dubbel feest!

En zo stond het draakje dus als meest dapper midden op de judomat te feesten!

Peuterjudo is eigenlijk het verkeerde woord. Het is ouder-kind judo, waarbij de ouders de peuters helpen met leren judo-en, vallen enzovoorts.

Een opwarm-evenwichtsoefening: kun je een flamingo zijn? Ja hoor, draakje kan een prachtflamingo zijn!

En wat is het leukste van ouder-kind judo. Ja natuurlijk, mama omleggen. Met zijn twee-en. En mama in de houdgreep nemen. Met zijn twee-en.

En na de judoles groet je netjes af, zo hoort dat.

Draakje Belle ziet dat gejudo wel zitten, en heeft meteen maar even de trainer gescoord. Storm krijgt ook les van hem, dus dat zal wel goed zitten. Toch?

#365driftbuien - 20+

20) Omdat je niet de hele schaal met zelfgebakken koekjes mag verkruimelen boven de bank.
21) Omdat je als groot groen snotmonster voor het slapen gaan gepamperd wordt, en je niet Niet NIET akkoord bent met die smerige zoute zooi in je neus.
22) En dat je vervolgens tijmsiroop krijgt, maar de tijmsiroop niet per fles gedronken mag worden maar per lullig klein lepeltje. Gelukkig is er dan nog de Luuf op de borst en vooral -kietel kietel- tussen de teentjes die een positieve afsluiting geven.
23) Dat je op een gegeven moment toch echt onder de douche uitmoet, en daar dan vandaan getild, geduwd of gesleept wordt.
24) Omdat je geduld met die zakdoeken na de 864ste aanval op je neus echt Echt zat bent.
25) Omdat je de jumpsuit van je pop niet uitkrijgt - er blijven aan alle kanten armen en benen vastzitten.
26) En dat je moeder dan voor de grap de luier die ze jou moest helpen bij de pop om te doen tot twee keer toe om jouw hoofdje doet.
27) Dat je niet samen met mama het voortuin ontwerp mag tekenen, maar een eigen blaadje krijgt. En dat als je dat niet boeiend genoeg vindt en op de vloer en de laptop gaat tekenen mama na al twee waarschuwingen de kleurpotloden buiten je bereik legt. Grrr!

#365driftbuien - 13+

13) Dat de hele wereld ‘bah’ was, en mama niet de tijd nam om draakje de tijd te geven de tuin, de tuinmeubels, het tuinspeelgoed, de fietsen, de loopfiets, de driewieler, …, even van de ‘bah’ (sneeuw) te ontdoen.
14) Omdat ze naar nu bed wilde, en niet eerst terug naar huis wilde sleeën, lopen, of op de rug gedragen wilde worden.
15) Dat ze na een uur privé sleegebruik de slee op de terugweg van school opeens moest delen met de stormvogel.
16) Omdat papa, na drie volle dagen afwezigheid, opeens terugwas bij het ontbijt EN TOEN WEER WEGGING.
17) Dat ze deze week niet helemaal lekker was, en vooral behoefte had aan de ‘pee’, terwijl het spenen alleen in bed mag.
18) Omdat Storm papa niet is, en ook niet mag doen alsof hij papa is.
19) Omdat mama een blogje op de iPad wil tikken, en er dus niet aan het scherm en ook niet aan de knoppen gezeten mag worden.

Het was ook de week van driftbuien bij voorbaat voorkomen. Draakje heeft een sprongetje gemaakt. Opeens kletst ze meer, vertelt ze meer, en als ze het al niet vertellen kan lost ze het zelf maar op. Dus kregen we geen driftbui dat ze niet door de koude witte wereld wilde sleeën, lopen of gedragen wilde worden maar:

Draakje, wil je op de slee?
Njee.
Wil je dan op mama’s rug?
Njee! Njee! Njee!
Wil je lopen?
Njee. Jah. Njeeh.
Zullen we dan naar de bakker gaan lopen?
Jah. Boodjuh.