Luierloos

Draakje Belle besloot op zaterdagochtend zonder luier door het leven te willen. En ging dus zonder luier naar de judo. En keutelde gezellig zonder luier een uurtje bij de buurman. Speelde uren heerlijk luierloos in de tuin. En besloot met het naar bed gaan dat ze toch echt in bed ook geen luier aan wilde.

Zondagochtend werd ze droog wakker, produceerde ze een grote klaterende plas op het potje, en vertrok weer luierloos de wereld in.

Het is tijd, blijkbaar. Draakje wordt een grote prinsessendraak. Alleen de timing is wat suboptimaal, met een moeders met vrij heftige galsteenpijnen. Maar ach, wat klaag ik. Ik ben de moeder van een hele grote knappe droge draak. :)

Groot worden - met een traan en een lach

Draakje Belle was uit haar autostoeltjes gegroeid, niet volgens de gewichtsklassen die Maxi Cosi eraan gehangen heeft, maar in lengte - haar schoudertjes pasten niet meer onder de schouderriemen, zelfs niet op de hoogste stand. En dus was het tijd voor een nieuwe, een grotere.

In de winkel was het dik feest. Lachen, dansen, klimmen in een variatie aan stoelen. Een rode kiezen, en vol trots mama's zwarte keuze naar de kassa slepen. Lachend bij de auto de nieuwe stoel opeisen, de grote meisjesstoel en niet meer de kleine stoel. Trots, zich diep bewust dat ze nu net zo'n stoel als Storm heeft.

De oude stoelen zijn naar binnen gehaald, gedemonteerd, gewassen, opgepoetst en weer gemonteerd. Op marktplaats gezet. En ondertussen staan ze in de gang te wachten. Waar draakje Belle 'haar' stoel zag. En huilend en tierend eiste dat die terug ging in de auto. Want kijk, kijk dan toch mama, ik pas echt wel. Echt, mama.

Groot worden, met een traan en een lach.

Hittepettitje

Draakje Belle is drie. En dat zullen we weten ook. Een standaard ritueel in de avond heeft een hele andere wending gekregen. Voorheen vertrokken draakje en ik om 19:00 naar boven, en maakten we een rondje door haar kamer. Lichtje aan. Kleren voor morgen klaarleggen. Laatste troepjes opruimen en de rolgordijnen en gordijnen dicht. En dan op bed pyama aan, even snel naar de badkamer om de tandjes te poetsen en dan samen een boekje lezen.

Dat is de laatste twee weken nogal wat anders geworden - onze kleine dame heeft de eigen wil flink ontdekt.

We vetrekken rond 19:00 naar boven. Waarna de dame zelf het licht aan wil doen. Als ik de fout maak om het licht alvast aan te doen wordt dat afgestraft met een krijs, wordt het licht uitgedaan en opnieuw aan. De klerenkast gaat open, en mevrouw laat op hoge bevelende en dwingende toon weten wat ze morgen aan wil. En dat ze geen boodschap heeft dat bepaalde combinaties, zoals alleen een maillot met een T-shirt, niet kunnen. Als we na vijf minuten grondig en vooral ook zeer luid onderhandelen tot een compromis zijn gekomen mag ik de troepjes opruimen en de gordijnen dichtdoen terwijl het draakje zich er even van verzekerd dat er wel minimaal 10 knuffels in bed liggen. Terwijl daar toch echt altijd maar vier in mochten, alledrie de fanttutten en een extra knuffel erbij. Nadat dan eindelijk de pyjama aan is, inclusief de sokken die de hittepettit er graag bij aan wil, gaan we tandenpoetsen, wat een uitgerekte strijd is tussen het willen poetsen en het de mond niet langer dan drie tellen willen openen.

En dan verbaast ze zich dat ik daarna de puf niet meer heb voor te lezen. ;-)

Here comes trouble...

Toen Storm zijn eerste verjaardag vierde had hij een fantastisch shirt aan: 'here comes trouble'. Wisten wij toen dat trouble pas begint met drie...

Lief draakje, lief en draakje, ze werd deze week drie. En al glimlachend realiseerden we ons, wat ook alweer drie betekende. O ja. Drie, dat is:
- een eigen willetje, zo sterk als een huis...
- een driftbui, zo luidruchtig, schril en plotseling als een verkeerd ingeschakelde stereo...
- een theater om de eigen wil naar haar zin om te zetten daar waar drift eerder niet gewerkt heeft...
- een groot theater bij ieder mogelijk pijntje, krasje, prikje, vlekje, plekje aan de eigen ik...
- een zo mogelijk nog uitgebreider theater voor iedere mogelijke belediging van de eigen wil...
- een zelfstandig wezentje, dat zelf bedenkt waar ze speelt, beneden, boven, bij een klasgenootje van Storm...
- en een grote worst in zicht: school.

Drie. Zo groot alweer, en zo schattig klein. :)

Grote judoka's, kleine judoka's

De stormvogel zit intussen alweer twee jaar op judo, fanatiek, gedreven en een keer per week. Het is dus ook alweer twee jaar dat draakje Belle daar wekelijks naar zit te kijken, voor zover het haar niet lukt de mat op te sneaken.

Zaterdag een groot feest, we gingen naar de judo, maar niet de stormvogel maar het draakje mocht zich in een nog spierwit pak hijsen. En niet de stormvogel maar het draakje mocht de mat samen met papa op. En niet het draakje maar de stormvogel moest de les op de banken aan de kant van de mat doorbrengen.

Een daverend succes! Draakje heeft intens genoten van haar judo-moment. Dat het bakje na 20 minuten vol zat en ze de rest van de les op haar knietjes heeft uitgezeten, dat is ook wel te verwachten. En op de vraag van de juf of ze volgende week terug zou komen antwoordde het draakje volovertuigd: jaah!

We hebben een tweede judoka in huis. :)

Krullenbol

Kijk nou toch eens... mijn mooie krullenbol... mijn mooie meid! <3

Grote Meid - Slot

Drie lange en zware nachten na het begin van speengate kreeg een hele grote kleine meid een grote grote meidenprijs - haar zelf uitgezochte Playmobil prinsessenkasteel.

De doos alleen al leidde tot gedans, getrappel, en 'oooooh' en 'sjeehl'. Met enig ongeduld werd de doos geopend. Om een echt enorme berg plastic onderdelen prijs te geven.

Dat was een kwartiertje leuk, samen met papa en mama bouwen, rode en gele nippeltjes aangeven... maar toen begon het voor ons kleine grote meisje toch wat lang te duren. Gelukkig waren daar Pegasus en een aantal poppetjes ter afleiding. ;)

Drie uur later...

...kon het kasteel worden ingericht...

...en kon het grote spelen beginnen.

En wat is het genieten - hoe ons kleine grote meisje met de Playmobil speelt. Hoe anders dan onze grote rouwdouwer de stormvogel. De poppetjes lopen door het kasteel en wandelen trap op, en af.

Pegasus mag eten en drinken in de Pegasus-paarden salon.

Papa 'pjinsj' en mama 'sjess' worden zij aan zij in bed gelegd.

De bloemetjes worden geplukt en weer pietepeuterig precies op de bloemsteeltjes geschoven.

En vanochtend werd de tafel keurig gedekt voor de bewoners van draakjes 'sjeehl'. :)

De kleine grote schat met haar prijs. Hier gaat ze lang, heel heel lang heel veel plezier van hebben!

Grote meid - deel 2

Natuurlijk ging het te snel. Natuurlijk ging het te makkelijk. Natuurlijk overzag ons kleine peutertje de gevolgen van haar boude actie niet. Natuurlijk werd het een krijsfestijn, de eerste speenloze avond. Natuurlijk was moeders daar onvoldoende op voorbereid.

Maar na een half uur zware oververhitte hysterie, gespekt met gekrijs om 'meen', 'biebie', 'meit, nee, ja' en 'toto' realiseerde ik me dat ze haar grote-meiden-vergoeding probeerde op te eisen. Dat ze wel haar beloning voor de speenloze ellende wilde incasseren. En tsja, die had ik nog niet in huis. En in de lol van dat cadeau wilde papa meedelen, en die is ook niet in huis.

Een fotootje van haar prijs op mijn Phone was gelukkig wel genoeg om ons meiske tot een diep snikken te bedaren. En dan zijn drie nachtjes te overzien en te begrijpen, zelfs voor een klein draakje.

Maar zodra de Phone weer uitging en het speenloze drama zonder zichtbare compensatie was ging de hysterie-machine weer aan.

Gelukkig werden we gered door een behulpzame buurman. Die bracht twee kleurenprintjes langs van draakjes prijs. De lamineermachine hielp deze te verduurzamen. En met die fotokaartjes bij haar bedje was er een lichtpuntje in de speenloze duisternis.

We gaan de nacht in. Ik ben benieuwd. We moeten het redden samen, moet, Moet, MOET. Want als ik teruggrijp op de geheime stash spenen ben ik verloren...

Grote meid!

Onze grote meid wordt ondertussen wel een beetje groot voor de speen, vonden wij. Uiterlijk in de zomervakantie moest het klaar zijn met de speen.

Dus begonnen we twee weken terug met actief op draakje Belle in te praten. Belle is een grote meid, speen is voor baby's, en Belle is geen baby meer.

Dat kwartje rolde vanochtend opeens door. De hele ochtend liep draakje Belle met een van haar spenen rond. 'Meen? Mij? Neeh. Biebie! Meit!'

En ik zag het niet aankomen, echt niet. Optimistisch als ik ben dacht ik dat komend weekeind het meest fantastische weekeind zou worden om de speen symbolisch te vervangen door een grote-meisjes-playmobil-poppenhuis. Dat de tijd gerijpt was om samen met lief onze lieve baby te spenen.

Maar nee, madammeke had een ander tijdspad in gedachte. De speen werd meegesmokkeld toen we Storm gingen halen, en werd in toenemende mate van wanhoop aan allerlei weigerachtige baby's aangeboden. Met grote dank aan een van de mama's uit Storm zijn klas, die de speen wel aannam voor de baby, wanneer hij wakker was.

Ok. We zijn gespeend. Per direct. Zonder dat Playmobil al de 16 kilo plastic geleverd heeft die onderweg is. Zonder de vent, die op reis is. Zonder goede slaapafspraken, voorslapen en andere nachtrustgaranties.

Ach, moeders is flexibel, ik ga er maar in mee. Zo eerst naar even de missende geheime stash spenen zoeken.

Het einde van een fase, en het begin van de volgende.

Turbulent dagje. Na bijna een vol jaar met draakje Belle genoten te hebben van danslessen was vandaag de afsluitende laatste dansles. Voorlopig. Want draakje is vandaag ook weer gaan wennen in haar peuter-klashj, waardoor dinsdag-dansles dinsdag-peuterspeelzaal wordt.

De dansles... Wat heeft draakje Belle sinds vorige zomer genoten van haar danslessen! En het dansen! En het spelen, en het leren, en en en. En ik van haar, voluit genietend van haar uurtje.
De laatste dansles... meteen de laatste dansles van het blok, waardoor het een waar feestje was. Met de laatste les zijn er namelijk cadeautjes, en zijn de kinderen verkleed, en mogen de ouders in de zaal kijken, en kiezen de kinderen de liedjes die ze willen doen.

De dansles...

En dan de peuterspeelzaal...

Wat een emoties.

Zenuwachtig is het draakje, dat ze toch zo weer naar shjool mag...

Ongeduldig is ze ook...

Trots is draakje, op haar tas, op het feit dat ze naar school mag, dat ze nu een eigen klashj heeft en niet meer die van Storm hoeft te lenen...

En niet te vergeten, trots op haar vers uitgezochte lunchtrommel...

En moe. Ja, dat was ze ook wel. Vanmiddag, vanavond...

Het is wat... Grote peuter worden. :)

De brief

Vandaag lag de brief op de mat. De brief waarvan ik wist dat die ooit zou komen. De brief waarvan ik verwachtte dat deze in deze maand toch echt een keer zou binnenkomen. De brief waarin exact stond wat ik verwachtte, maar toch met een onverwachte brok in mijn keel gelezen heb.

Draakje Belle is toegelaten op de peuterschool.

Op exact de dagen die ons het minst slecht uit zouden komen.

En ze wil zo graag naar school. En mijn lief en ik en zelfs de stormvogel gunnen het haar zo enorm ontzettend veel. Haar eigen school. Met haar eigen vriendjes. En haar eigen schooltas. En haar eigen bakje fruit en haar eigen bekertje drinken.

21 mei is het zover.

En vanaf 21 mei iedere dinsdagochtend en vrijdagmiddag.

Wat wordt ze alweer groot.

Papa kan alles maken...

Mama kan alles, daar is draakje Belle ten volle van overtuigd. Zondagavond leerde ze en andere belangrijke les - papa kan alles maken. ;)

Wat kunnen er veel dingetjes los aan mijn kassa! Schroefjes, schroefbitjes, dingetjes... En... Daar zijn de muntjes ook weer. :)

De boosdoeners die het mechanisme van het laatje blokkeerden.

En... Hij doet het weer! :)

Peuterjudo

Storm had vandaag zijn eerste grote judotoernooi. Spannend! En draakje Belle had daar de kans mee te doen met een proefles peuterjudo. Leuk! Vooral omdat ze begonnen met opwarmdansjes die draakje wel kende van de dansles! Dubbel feest!

En zo stond het draakje dus als meest dapper midden op de judomat te feesten!

Peuterjudo is eigenlijk het verkeerde woord. Het is ouder-kind judo, waarbij de ouders de peuters helpen met leren judo-en, vallen enzovoorts.

Een opwarm-evenwichtsoefening: kun je een flamingo zijn? Ja hoor, draakje kan een prachtflamingo zijn!

En wat is het leukste van ouder-kind judo. Ja natuurlijk, mama omleggen. Met zijn twee-en. En mama in de houdgreep nemen. Met zijn twee-en.

En na de judoles groet je netjes af, zo hoort dat.

Draakje Belle ziet dat gejudo wel zitten, en heeft meteen maar even de trainer gescoord. Storm krijgt ook les van hem, dus dat zal wel goed zitten. Toch?

Het einde van de mamamelkmachine

Afgelopen week was ik ziek. Maandag en dinsdag zelfs zo dat mijn hersencellen op standby stonden. En ik er dus niet aan dacht om te kolven. En het zotte was, ik merkte het niet. Geen ploftieten, geen stuwing, geen gelek. Ja, dinsdagochtend merkte ik het, toen ik in de koelkast misgreep - geen melk. Gelukkig had ik vriezervoorraad.

Nou was dit voorheen reden geweest voor grote paniek, en een stressaanval die mijn maagontsteking een randje dichter naar de afgrond had gebracht. Maar die bleef dus uit. En toen ik dinsdag het kolven voor de tweede keer vergat was het gesprek geopend. Tussen mij en mij, tussen mij en mijn lief en tussen mij en Belle.

Hoeveel drinkt mijn meisje nou nog overdag bij me? Tsja. Twee, soms drie keer. En dan vijf minuten, max. Met de nodige onderbrekingen. (Hee, wat doet de stormvogel nou?) Maar hoeveel is dat nou echt? En wat drinkt ze op de Koe nou gemiddeld? Uhm... gemiddeld een 80cc, en de rest gaat door de gootsteen. Uitschieters daargelaten. Het zet niet echt zoden aan de dijk.

En dus viel het volledig ontspannen en logische besluit dat ik stop met kolven. Mijn meisje mag de vriezervoorraad opmaken, en dan krijgt ze daarna, als ze negen maanden en een week is, poedermelk mee naar de Koe. En het voelt ok, het voelt goed dat ik deze keuze nu maak.

Overdag, thuis, krijgt ze met de lunch ook een kleine fles poedermelk, 120cc. En verder mag ze gewoon haar mama-comfort blijven halen. Zolang mijn borsten die onbalans tussen de dagen van de week toestaan. En volgens mij loopt die onbalans wel los, dus dat komt wel goed.

En de avondvoeding en nachtvoeding, die houden we er lekker nog even in. Ze is nog lang geen 1.

Het einde van een fase (1)

Mijn lieve kleine freule, mijn mooie bloeiende bloem. Wat ga je hard kleine meid; wat word je ontzettend snel groot! Zitten en kruipen en staan doe je alweer een tijdje, zodanig dat je al vol zelfvertrouwen rondscharrelt door huis en tuin. Dat je je een paar weken geleden voor het eerst optrok tot staan aan je little people boerderij, daar ben ik ondertussen ook alweer van bijgekomen. Ik verdedig het niet meer als 'verticaal kruipen' maar vertel trots dat, ja, mijn kleine meid staat al. En dan moet ik je af en toe wel verdedigen hoor, want sommige mensen vinden het belachelijk dat een kind onder de zes maanden al zoveel kan. Maar, *schraap keel*, je bent al bijna acht maanden, je bent gewoon een prachtig mooi klein en fijn poppetje.

Je bent nu acht maanden en twee weken en een dag oud en je stapt trots langs de bank, papa's been en de salonkist. Je zit niet meer in je schommelstoel. En ook de box heeft zijn charme verloren. Dit weekeind moet de bezem er maar eens door. Door de woonkamer, de keuken, de slaapkamer en uiteindelijk ook door mijn hart. Want je bent geen kleine baby meer. Officieel ben je misschien nog lang geen dreumes, maar, lieve kleine dreutel van me, je bent allang geen kleine baby meer. Je groeit, je rent, je vliegt... het is een groot plezier om naar je te mogen kijken, naar elke ontdekking die je doet. En ik heb bewondering voor die ontzettende ontdekkingsdrang van je, de drang om te ontdekken wat er na de volgende hobbel te vinden zal zijn.

Het GROTE ETEN

Vorige week, tijdens een BBQ, hebben wij de freule een stuk komkommer in haar knuistje geduwd om met deze koele stevige tool haar tandjespijn te kunnen verlichten. O, wat vond ze dat mooi. En zowaar, ze kreeg zelfs behoorlijk wat komkommer binnen.

Nou was ik wel voornemens om de freule aan Rapley light te onderwerpen. Ik ben te onzeker en te benauwd om ons meiske niet van een dosis geblenderd voedsel te voorzien - een soort van minimale portie moet er toch wel in. En blijkbaar was de tijd daar om ermee te beginnen. Dat ze de zes maanden op anderhalve week na niet redt moet dan de pret niet drukken. En dus was dit voor onze freule toch wel het weekeind van het GROTE ETEN.

Onze holle bolle meid at ontelbaar veel stukjes komkommer, een stuk gele paprika, vier broccoli roosjes, twee parten peer en twee pakjes liga-koeken. En daarnaast gewoon haar schaaltje fruitprut en haar bakje groentemoes, met als toetje wat snoepen aan de vla van papa en de yoghurt van mama. En had toen nog steeds genoeg plek vrij om met regelmaat lekker bij haar moeder te drinken.

Dus. Mijn meiske heeft een tand. En mijn meiske eet. Eet fors. En ik ben alleen maar trots.

Ho nou, stop nou, niet zo snel...

Mijn lieve kleine moppie, mijn krachtige freule Bellefleur. Ze wordt alweer groot, groter dan een zuigeling, groter dan een pasgeboren wurmpje. En ik kijk er met weemoed naar. Ho nou, stop nou, niet zo snel... lieve meid, je hebt alle tijd.

• Maar Bellefleur rolt, van buik naar rug en als ze zich verplaatsen wil door naar de buik, en de rug en de buik.

• En Bellefleur kronkelt en trappelt en gilt zichzelf in een slangenbeweging voorwaarts, daarheen waar ze heen wil.

• Belle ligt op haar buik, drukt zich op, steunt op haar ellebogen en pakt het speelgoed dat ze hebben wil

• En nog erger, Belle, mijn kleine meiske, draait zich op haar zij of buik, raapt haar speen op en stopt die zelf (terug) in haar mondje

• Om vervolgens op haar zij gerold in slaap te vallen. Mijn kleine schatje ligt niet meer stil, maar slaapt tegenwoordig in foetushouding. Rustig dwars in haar wiegje gepropt.

• Ze trappelt zichzelf in mijn handen naar staan, en staat dan rustig tien tellen stabiel om zich heen te kijken.

• Ze eist dat ze zittend kan spelen, en dat ze zittend in 30 seconden tot een calzone afglijdt vindt ze niet erg.

• Mijn lieve kleine meid eet als een bootwerker, en eist meer en verkondigt dat ze ook stukjeseten van onze borden wil

• Mijn kleine lieve moppie woog afgelopen vrijdag bij het consternatiebureau de maffia 5760 grammen en was alweer 63 cm lang

Mijn krachtige freule, ze weet wat ze wil. Eist het op, verkondigt het aan de wereld. En ze wil groot worden. Bestudeert met intense blik de grotere kindjes op de Koe, en vraagt aan haar grote broer goedkeuring voor haar prestaties. Ze beseft zich dondersgoed dat oefening de weg naar perfectie is en legt zich 24 uur per dag toe op deze continue oefening. En moeders? Die kan het niet meer bijbenen, wenst dat ze een weckpot had, wou dat ze wist waar de noodrem zat. Ik ben nog niet klaar met deze fase.

Toch wel sterk, dat het afsluiten van de fases zoveel moeilijker is bij een tweede kind dan bij een eerste. Bij de stormvogel stonden wij juichend langs de zijlijn bij iedere stap die hij voorwaarts zette. Ubertrots waren wij toen hij zat met vier maanden, en liep met tien maanden. En nu,heb ik moiete met het afsluiten van de fases van zwangerschap, geboorte en kleine baby. Moeite om me erbij neer te leggen dat het allemaal nooit meer terug komt. Zelfs mijn lief zei vanavond: over drie jaar toch weer eentje maken? Uhm... ja?!


Maar nee, het is goed zo. Ik heb een perfect gezin in een perfect huis. En ja, dat klinkt burgerlijk, oubollig en truttig, maar ik ben intens gelukkig. Een derde kind zou voor mij een te groot risico vormen op dat geluk - met mijn extreme bekkeninstabiliteit is de kans reeel aanwezig dat mijn bekken een derde niet overleeft, dat herstel geen optie meer is, en deze moeder blijvend invalide wordt. En je weet nooit hoe een derde in het pact zou passen dat tussen de stormvogel en de freule al is gesmeed. Nee echt, het is goed zo.

En toch...


Afgelopen nacht lag ik naar haar te kijken terwijl ze droomde. Zeker tien gezichtsuitdrukkingen per minuut trokken langs. Lachen, lachen, eten, lachen, eten, eten, huilen, eten, lachen. Ondertussen trappelde een voetje de ritmische cadans van pret, terwijl de handjes zich ontvouwde en opvouwde als bloemen in de zon. Ze heeft het er druk mee! Als ik vannacht nou eens met haar meedroom, lukt het me dan om met haar mee te groeien en deze fases af te sluiten?

Proeven en eten

Mijn kleine meisje zag het wel zitten, dat eten. Als zij bij ons op schoot zat tijdens het avondeten werd en driftig gekeken, gesmakt en vooral gekwijld. Dus doopte mijn lief zijn pink in de vanille vla en liet dat aan ons meisje proeven. Twee grote ogen, twee driftig trappelende voetjes. Dat vond de freule wel wat.

Het kon natuurlijk niet bij proeven blijven. De keren dat ze na het vla-experiment bij ons op schoot zat trok ze met een Hercules inspanning haar buikspieren hard aan om zo haar snoetje in dat bord vol heerlijkheden in te graven. Althans, ik denk dat ze daar op mikte. Want in de praktijk zou dat voorhoofd en tafelrand betekenen, ware het niet dat wij gelukkig oplettend genoeg zijn.

Dus. Deze dame is rijp voor eten. Vindt ze. En dus gaat moeders ook voor haar koken.

Aangezien ik voor een aantal dingen allergisch ben zouden we het beste met groente kunnen beginnen, zeggen ze. Daarbij gaan ze er natuurlijk volledig aan voorbij dat mijn allergien niets met fruit te maken hebben, maar soit. Worteltjes it is. Drie worteltjes gestoomd en geblenderd. Een meisje achter een overgrote slab. En met het aanvliegen van een lepeltje werd gehijgd van blijheid en getrappeld van anticipatie. En met het afhappen van het lepeltje werden de ogen groot. Worteltjes, hoera! En na twee keer smakken werden de wortels weer vakkundig naar buiten gebonjourd. Blegh, worteltjes. Het gehele theater heeft zich een hap of wat herhaald, waarna mijn meiske heerlijk tevreden is gaan slapen.

Inmiddels zijn we een week verder. Mijn meisje geniet van bloemkool, broccoli, sperzieboontjes met tomaat, snijboontjes en wortel. Met overal lekker een stuk aardappel bij. En eet daar stevige porties van - drie eetlepels vol is niets.

Maar wat nou zo grappig is. Ze geniet van haar groenten. Maar met fruit, lekker zoet fruit, hoef je niet bij haar aan te komen.

Moeders wenochtend op de kinderopvang

En dan is het zover, dan breng je ook je tweede kind 's ochtends naar de kinderopvang. En iedereen, van de buurvrouw, tot de juffen, tot het gezelschap op twitter wenst je succes en sterkte. OK, schijnbaar heb ik dat nodig... al die harten onder mijn riem. Maar heb ik dat wel?

Drie jaar terug bracht ik onze stormvogel voor het eerst naar het Koetje. Een kinderopvang waar ons manneke samen met een ander jongetje de eerste twee klantjes waren. Wat had ik het moeilijk, om mijn kleine manneke daar achter te laten...

 ...Het manneke dat al drie maanden lang huilde tenzij hij rondgedragen werd in de aardappelzakhouding. Krampjes dacht iedereen. Nou geloof me, we hadden het liever over KRAMPEN, dat was realistischer.

 ...Het manneke dat nog weinig vermaakmogelijkheden ontdekt had, doordat hij ieder wakend uur brullend doorbracht. Oftewel het manneke dat in mijn beleving 24-uursaandacht nodig had.

 ...Het manneke dat mijn eerste kind was, en die samen met mij de ontdekkingsreis aan het maken was wie ik kon zijn als moeder. En ik wist niet of ik dat wel kon, werkende moeder zijn. Of deze stap in het moederschap de juiste was.

Nu, drie jaar later, bracht ik zijn kleine zusje voor het eerst naar de kinderopvang. Een geweldige opvang op een boerderij waar de kinderen in de regel in de buitenlucht spelen, tussen de kippen, koeien, paarden, schapen en konijnen ronddartellen. En onder de modder en koeienpoep thuiskomen en driftig vertellen dat konijnenkeutels anders smaken dan drop.

En ik breng een kleine meiske naar de opvang dat lekker vrolijk kletst tegen het speelgoed. Een meiske dat lief lacht naar alles wat beweegt. Of stilstaat. Een meiske die prima in staat is om alle juffen om haar vingertjes te winden en meer dan alle zorg en liefde op te eisen die ze nodig heeft om een grote stoere kleuter te worden in de vier jaar tijd dat ze daar is.

Nee, ik had het vanochtend niet moeilijk om mijn kleine prinsesje op het Koetje achter te laten. Ze is in zeer goede handen en kan het als persoontje prima aan. Waar ik wel moeite mee had? Om aan het einde van de ochtend haar kleine slapende lijfje uit de handen van haar verliefde juf te peuteren. Om vervolgens haar jasje aan te doen, wat in haar ogen gelijk staat aan marteling. En om haar in de maxi cosi mee naar huis te nemen, wat voor haar gelijk staat aan foltering.

Wat een grenzenloos verschil... Ligt het aan mij? Ben ik gegroeid als moeder dat ik kan loslaten? Of ben ik gekrompen als moeder dat ik haar zomaar kan afstaan? Ik hou het er maar op dat ik moeder ben van twee geweldige kinderen, die de wereld aangaan zoals het is.